We hebben al een tijdje geen internet meer op de camping. Om jullie niet helemaal verweesd achter te laten gebruiken we de telefoon maar even als internetmodem voor een update van onze belevenissen. De foto`s komen er later wel bij als we ergens een goede wifi-verbinding kunnen vinden.
Maandag op tijd op en inpakken. Binnen 2 uur zit alles in de auto en gaan we de camping betalen. Hadden we al gemeld dat de campingeigenaar een wat merkwaardige Duitser is (type manke seriemoordenaar aus der reihe Derrick) die `s avonds Guten Morgen zegt omdat zijn gasten anders denken dat de dag al voorbij is? Die eigenaar bedient persoonlijk de slagboom en na elke passant gaat het slot er weer op. Zo ook op het moment dat wij komen betalen. Het doet een beetje denken aan die passage uit Hotel California: you can check out any time you like, but you can never leave.
We gaan richting de Corrèze, het landsdeel waar je volgens velen niet dood gevonden wilt worden. Maar wij verheugen ons op een nieuw gebied waar je weinig toeristen tegen komt en al helemaal geen Nederlanders. Hoera!
Na een ritje van een kleine 200 kilometer komen we aan in Clergoux, een klein dorpje in de buurt van een paar meertjes. De camping ligt wel aan de invalsweg naar het dorp maar is verder prima. En de eigenaren runnen naast de camping ook een restaurant.
Op dinsdag gaan we naar Brive-la-Gaillarde. Het is een eindje rijden dus we komen tegen 12 uur aan en kunnen dus direct op een terrasje aanschuiven voor de lunch. Tot 3 uur is er in Brive niets meer open en dus besluiten we om even buiten de stad ons jaarlijkse uitje naar de Decathlon te doen. Nieuwe waterschoentjes, een pomp voor de racefiets, een tafeltje voor in de tent, thermosflesjes voor onze wandelingen en wat je verder nog nodig kunt hebben voor het buitenleven. Moe van dat winkelen laten we de hitte van Brive maar verder voor wat die is vandaag en gaan terug naar de camping.
Woensdag pakken we de rugzakken in voor een wandeling in de buurt van Nougein langs de gorges de la Dordogne. Een mooie wandeling met veel klimmen en dalen langs soms onbegaanbare paden.
Hoewel het nog geen herfst is zijn sommige plekken in het bos blijkbaar zo vochtig dat er al mooie paddestoelen groeien.
Een eindje op weg komen we bij een oude tuin die in terrasvorm is aangelegd (Jardin de Bardot) en die recentelijk is gerestaureerd. Hier pauzeren we voor de lunch.
En dat we hier geluncht hebben was maar goed ook. Het klimmen en dalen ging nu beginnen.
Onderweg kwamen we de stoel van god tegen. Conny durfde het aan om daarop plaats te nemen en een briefje te schrijven voor de schepper van deze wandelroute.
Nog even verder klimmen en de inspanning wordt beloond met een mooi uitzicht over de Dordogne.
Snel even omkleden en dan naar het meertje voor wat verkoeling. Johan is één en al oog voor de buurvrouw. Hoe is het mogelijk na alle inspanningen van vandaag…
Om 8 uur staat op het terras van het restaurant naast de camping ons tafeltje gereserveerd: salade met warme geitenkaas, twee pizza’s, de eerste steak tartare voor JH en een megahamburger voor Conny. En toe de lekkerste profiterolles die er bestaan.