De afgelopen dagen zijn we wat besluiteloos. We zitten hier nu al bijna 2 weken op dezelfde camping, willen aan de ene kant wel weg maar hebben het hier ook prima naar ons zin. Het is een simpele en rustige camping, mooie ruime plekken, aardige eigenaren, beetje vreemde gasten (zeggen geen boe of bah tegen elkaar) maar dat dan weer wel in de mooie Périgord. En het is hier behoorlijk warm. Dus elke dag komt de vraag weer op of we richting Bretagne gaan want daar is het een graadje of 10 koeler. Maar hier kunnen we dan weer lekker lang buiten zitten.
Hoe dan ook, we zitten nog steeds in Tursac en maken de nodige uitstapjes. Maandag zijn we eerst naar Sarlat geweest om boodschappen te doen (vooral een nieuw luchtbed voor Conny). Het was er stervensdruk. Na de zwarte zaterdag op de weg is er blijkbaar ook zwarte maandag in de supermarkt. We hebben tijden rond gereden om een plekje op de parkeerplaats te vinden en er stonden gigantisch lange rijen bij de kassa. Zo druk hebben we het nog nooit meegemaakt.
Na de supermarkt besluiten we om richting Hautefort te rijden. Daar hebben we een paar jaar achter elkaar op de camping bij Cal en Simon gestaan. We gaan eens kijken hoe het ze vergaat. Maar eerst even ouderwets chillen aan de Auvézère in Tourtoirac. Hoewel, vroeger zagen we daar nooit een stoet paarden door het water trekken.
Halverwege de middag rijden we naar Hautefort. Simon ziet ons aankomen en gelooft zijn ogen niet. Cal is even weg maar komt later ook thuis. Beiden zijn blij verrast. De laatste keer is toch al weer 5 jaar geleden. Even over de camping lopen (sanitair eindelijk uitgebreid, schuur nog steeds een puinhoop, zwembad mooi afgemaakt, electriciteit op het terrein maar wel een paar bomen gekapt en dus minder schaduw; en de buurman heeft zijn houtstapels verwijderd en dus is er weer onbelemmerd uitzicht op het kasteel). Gerda en Ben zijn de enigen van de ouwe hap die er nog komen. Zij zijn net afgelopen vrijdag vertrokken. Jammer.
Het afscheid is net zo hartelijk als het welkom en we worden weer ouderwets uitgezwaaid. We hebben eigenlijk wel zin om volgend jaar weer een paar dagen naar Hautefort te gaan.
Dinsdag zijn we naar Périgueux geweest op zoek naar het pastarestaurant dat we daar 6 jaar geleden hebben ontdekt. In tegenstelling tot wat we gewend zijn, moeten we nu heel wat tijd besteden aan het vinden van een parkeerplekje. En als klap op de vuurpijl is ook het pastarestaurant er niet meer. Maar we eten ook heerlijk bij Cocotte & Cie.
Na het eten lopen we nog even door die voor ons inmiddels overbekende stad.
We kunnen Périgueux niet achter ons laten zonder nog even een bezoekje aan de Décathlon. We kopen nog een paar extra thermosflesjes voor het wandelen. Hier hebben zo niet alleen de zwarte maar ook paarse. Dus dat is wel handig.
Op de heenweg was ons het dorpje La Douze al opgevallen. Prachtig versierd. De reden is niet helemaal duidelijk. Maar op de terugweg stoppen we wel even voor een fotootje.
Woensdag is een lui dagje. Het loopt ook tegen de 40 graden dus meer dan even met de auto naar Le Bugue voor de boodschappen zit er niet in. En Conny heeft het lef om zich onder te dompelen in het natuurzwembad van de camping. IJs- en ijskoud.
Van de weeromstuit mislukte ook het avondeten volledig. Alleen de slagroom op de aardbeien was nog te doen. Kortom, zodra de temperatuur onder de 30 graden komt snel douchen en naar bed. Want voor donderdag hebben we een goed voornemen: op tijd opstaan en een kano huren om de Vézere tussen Thonac en Tursac af te zakken, een afstand van 12 kilometer. En dat was wel even een drempel die moest worden genomen, want ons laatste kanotochtje met Lysanne over de Auvézère in 2007 was bepaald geen succes. Maar om 10 uur stonden we klaar om te vertrekken en tegen 2 uur kwam de brug van Tursac in zicht. Daar dreigde het alsnog even mis te gaan in de sterke stroming omdat Conny dacht dat we nog verder moesten varen. Maar uiteindelijk zijn we toch niet omgeslagen.
Vanavond wilden we in St. Léon nog een keer gaan eten bij het restaurant de la poste. Maar dat was dicht. Dus zijn we naar Les Combarelles gegaan waar we vorige week ook zijn geweest voor de verjaardag van Johan. Dit keer geen galettes en crêpes maar de huishamburger en een salade met gésiers de canard (eendenmaagjes) en foie gras (ganzenlever). En fondant au chocolat en crème brûlée toe. En we hebben vrienden gemaakt want ze herkenden onze gezichten nog van vorige week.