In ons vorige bericht meldden we dat we besluiteloos waren en daarom maar bleven zitten waar we zaten. Welnu, het besluit is gevallen. Vrijdag was nog een hete dag en hebben we met spierpijn van het kanoën voor de tent zitten uitpuffen. En ’s avonds een salade met een lekker gegrild worstje voor de kleine trek.
Zaterdagochtend barstte de hemel open en kwam de regen met bakken naar beneden. Met wat kleine onderbrekingen duurde dat de hele dag. Een goede test voor de tent: die is goed waterdicht. En voor ons een gelegenheid om nu eindelijk een besluit te nemen: we gaan zondag weg naar de Morvan, toch nog even een paar dagen bij Gerrie en Chris op bezoek.
De hoop dat de ergste regen zondagochtend voorbij zou zijn leek in eerste instantie te worden bewaarheid. Maar rond half 9 begon het weer te hozen. De boel dus kletsnat ingepakt en op weg om 450 kilometer verderop (en na de nodige regen onderweg) de boel weer op te zetten.
De laatste 100 kilometer was het aardig droog geworden. Maar toen we in Cussy-en-Morvan (Faye) aankwamen begon het opnieuw te spetteren. Gelukkig niet al te erg en het werd snel weer droog. Binnen anderhalf uur stond de zaak weer en konden we in de schuur aanschuiven voor het eten. Jammer genoeg werden erf vandaag geen pizza’s gebakken vanwege het weer. Dat houden we tegoed voor morgen.
In tegenstelling tot wat we hadden gedacht, was de afgelopen nacht niet koud. Wel werd JH vanochtend wakker van rare geluiden naast de tent. Zware voetstappen, geruk aan de bomen en struiken, rare bulkgeluiden en gesmak. Dat kunnen natuurlijk de koeien van de buurman zijn. Maar die horen in de wei rechts van de tent te lopen. En dit geluid kwam van links. Maar eens even om het hoekje kijken en dan staan we oog in oog met de stier van de kudde. Hij staat op z’n dooie gemakkie de appeltjes van de boom te eten en de dames lopen samen met hun kroost verspreid over de camping ook te smikkelen van alle groens.
In geen velden of wegen is iemand te bekennen om de beesten weer terug naar huis te krijgen. Het is ook nog maar half 8. Maar een gast in één van de châletjes heeft blijkbaar vaker met stieren en koeien te maken gehad. Hij slaagt erin ze via het pad naar boven te drijven. Daar nemen ze de afslag de verkeerde kant op, richting de weg. Maar wij zijn ze kwijt. Wel nog even de buurboer gewaarschuwd dat zijn koeien aan de wandel zijn. Hij heeft ze toch redelijk snel weer in de wei en de stier krijgt een paar behoorlijke uitbranders voor dit wangedrag. En hij repareert direct maar even het gat in de omheining tussen de wei en de camping.
De rest van de dag brengen we een beetje lummelend door. We hebben een goede internetverbinding dus we hadden vanochtend een krantje bij de koffie. En JH heeft een paar filmpjes van de afgelopen weken bewerkt en op internet gezet.
Het eerste filmpje laat nog eens een paar walrussen zien die zich laten meedrijven op de stroom van de Allier.
Dan hieronder nog twee filmpjes van de wandeling die we op 22 julie bij Nougein in de Corrèze hebben gemaakt.
Een dag later gingen we naar Gimel-les-Cascades. Ook daarvan bestaan nog niet eerder gepubliceerde filmbeelden.
En tot slot nog een vertederend filmpje van onze tentkat in de Périgord, de siamees met de blauwe ogen.
Dan no een laatste update: de kudde is weer rustig hoewel de stier nog steeds een levendige interesse houdt voor het campingvolk. Conny wist niet hoe snel ze uit de hangmat moest komen.
