Na een nachtje thuis slapen ben ik op woensdagochtend weer vertrokken naar Helsinki. Dit keer maar hopen dat er geen IJslandse vulkaan is die roet in het eten gooit.
Aan het eind van de middag in hotel GLO ingecheckt, midden in het centrum van Helsinki. In dit hotel heb ik vorig jaar ook gelogeerd en dat was me uitstekend bevallen. Het is een tikkeltje duurder dan de andere hotels maar dat is het dubbel en dwars waard.
Eerst even snel douchen en dan naar het stadhuis voor de officiële receptie van het Eurocities Environment Forum. Buiten loop ik Sarah Jayne (Dublin) al tegen het lijf en binnen ontmoeten we nog meer bekenden (Sandy uit Birmingham, Alexander uit Mannheim, Anne Marie uit Kopenhagen en onze Twentse vrienden van Netwerkstad Twente die er sinds kort ook bij horen). Na de gebruikelijke praatjes mogen we aanvallen op de hapjes en de drankjes. Maar midden in alle geanimeerde gesprekken worden we ineens ‘gestoord’ door een koortje dat zingend binnen komt (het filmpje is met de Blackberry gemaakt dus niet zo heel goed van kwaliteit).
De receptie duurt maar een uurtje. Mira (Helsinki) roept iedereen die nog door wil gaan op om haar naar een nabij gelegen restaurant te volgen. Ik hou het voor gezien want ik wil nog even wat stukken voorbereiden voor de vergadering.
De volgende dag beginnen we al weer op tijd. Gelukkig is de vergaderlokatie om de hoek (het oude beursgebouw van Helsinki), dus maar twee minuten lopen. Hoewel ik nog niet zo heel lang in de club meedoe is toch al duidelijk dat ze nu weten wie ik ben. Sterker nog, ik ben inmiddels al weer één van de oudgedienden omdat er de afgelopen tijd veel wisselingen zijn geweest. En dat merk ik dan ook aan de manier waarop ik tegenwoordig aan de vergadering deelneem. De schroom om wat te zeggen is er helemaal af.
Na afloop van de vergadering snel terug naar het hotel en even douchen en omkleden. Die avond is er een diner gepland in het Nuuksio natuurpark op een klein uurtje rijden van Helsinki. Dus eerst met de bus over steeds smaller wordende weggetjes een donker, eng bos in waar beren en lynxen huizen. Na aankomst eerst een drankje in Kattila Cottage. Voordat we dieper het bos in gaan krijgen we van de gastheer les in de omgang met beren.
Daarna via een donker pad (slechts verlicht door een paar kaarsjes) richting een traditionele Laphut voor het diner.
De hut is zeskantig met in het midden een vuurplaats (met schoorsteen natuurlijk) en langs elk van de zes kanten een gedekte tafel voor de gasten. Het eten was heerlijk. Vooraf een soepje van die ochtend versgeplukte paddestoelen. Dan als hoofdgerecht een overheerlijk stoofpotje van eland. Tot slot een soort vreemd ijs met bosvruchten en koffie na.
Tijdens het eten werden we opnieuw vergast op zang. Dit keer van Mira en een aantal collega´s van haar afdeling in Helsinki. Een aantal oude Finse liedjes die prima bij de sfeer van de Laphut pasten.
Maar dat was nog niet alles. Na het eten was het tijd voor een traditionele rooksauna en zwemmen in het meer. Eerst de meisjes en dan de jongens. Veel mensen gingen maar een groot aantal ook niet. Ik voegde me bij de achterblijvers want ik heb het niet zo op sauna´s en ijskoude meertjes. En aan het gegil dat uit de diepte kwam had ik gelijk, hoewel iedereen bij terugkeer stoer vertelde hoe lekker het wel niet was.
Tegen een uur of 12 moesten we allemaal weer de bus in voor de terugreis naar Helsinki. Daar aangekomen nog even een kroegje ingedoken en daarna terug naar het hotel. Het was een bijzondere avond.
De volgende dag nog en half dagje vergaderen, snel met de taxi naar het vliegveld en weer naar huis. De was doen en de koffer inpakken voor de reis naar Mannheim volgende week.