Na een warme nacht is het vanochtend wat koeler en staat er een verfrissend briesje. Lekkerder dus dan gisteren. Dus staat een uitje naar Moulins op het programma, de stad van Coco Chanel.
Coco wie? Coco Dirkzwager zul je bedoelen.
Het verhaal van de Jacquemart, de klokkentoren tegenover het stadhuis is wel apart. In de toren wordt de tijd `geslagen` door vier poppetjes: vader, moeder en twee kinderen. De ouders slaan de uren, de kinderen de kwartieren.
Zoals ik al zei: in het spoor van Coco Dirkzwager. En die treffen we ook weer aan op het terras van het Grand Cafe waar Coco regelmatig zong voordat ze een modekoningin werd. Daar kreeg ze ook de naam Coco. Het cafe bestaat al zo`n 120 jaar en is van binnen in al die jaren nog nauwelijks veranderd.
En een uitje naar de stad is natuurlijk niet compleet zonder een eetbaar souvenir. Dit keer de Negus: chocola verpakt in caramel. Een specialiteit van chocolatier Serardy (sinds 1898), beroemd om de pralines met bladgoud.
Na onderweg terug naar de camping nog even wat boodschappen te hebben gedaan, hebben we ons nog weer lekker laten afdrijven in de Allier voor de verkoeling. En opnieuw een zeer warme avond en dus laat naar bed. Maar eerst een foto van het kerkje dat over ons waakt.
Hahahahaha groetjes daar!