Gimel-les-Cascades

Gisteren is onze eerste wandeltocht in de Corrèze uitstekend bevallen. Vandaag daarom op naar Gimel-les-Cascades voor een wandeling langs het pittoreske riviertje de Gimel. Met als hoogtepunt? Juist, de cascades ofwel watervallen.

Zoals gewoonlijk moeten we eerst even een tijdje in de rondte lopen om het juiste vertrekpunt voor de wandeling te vinden. Dat kostte ons nu een half uurtje en een kleine 2 kilometer extra in de benen. Maar dat mag de pret niet drukken. Al gauw hadden we de weg naar het kerkhof gevonden.

Na enkele tientallen meters werd al de eerst pauze ingelast: le coin du peintre. Op het plaatse voor het huis stonden de nodige schilderijen opgesteld en de schilder zelf was bezig met een zeer gedetailleerde impressie van de haven van Sain Malô in Bretagne (waar we vorig jaar zijn geweest). Bij het hek stond op een bord dat de schilder vandaag in een goed humeur en dus aanspreekbaar was. Dat lieten onze Rembrandtjes zich geen twee keer zeggen.

De schilder was na zijn pensionering begonnen met schilderen. Hij was nu 76 en beoefende sinds kort nog diverse oosterse vechtsporten. Die hielden hem jong. Het schilderij van Saint Malô was voor zijn dochter die in Parijs woont. Maar ook een rijke Engelsman die in de buurt woont had er een oogje op laten vallen. Hij wilde het kopen voor 10.000 euro. Maar de schilder gaat niet akkoord en maakt het af voor zijn dochter. Na nog wat heen en weer gebabbel (wie mag dat allemaal weer vertalen), vervolgen we onze weg. Maar wel eerst een foto met schilder en (onaf) schilderij.

Dan 500 meter voor het kerkhof het bos in. De temperatuur is (nog) aangenaam zo in de schaduw. Na een stief kwartiertje lopen komen we bij een oude vervallen kerk. Alleen de voorgevel staat nog overeind en er liggen her en der verspreid nog wat oude graven.

Op zich een prima plek om even wat te eten, maar een beetje te warm zo in de zon. Dus zoeken we verderop een schaduwplekje en lopen vervolgens door naar beneden waar het geruis van de Gimel steeds luider klinkt.

Beneden bij het water waan je je bijna in het paradijs. Met gevaar voor eigen leven steken we de rivier over en klimmen langzaam weer omhoog om richting de watervallen te gaan. Daar aangekomen wacht ons een teleurstelling: de watervallen zijn particulier bezit en dus moet fors betaald worden om ze te mogen zien. Daar trappen we niet in en we zoeken onze eigen weg naar een wat kleiner exemplaar.

 

 

Snel na ‘onze’ waterval komen we weer bij het eerste huis van het dorp, het tol- en washuisje van de ‘pont du péage’, een middeleeuwse tolbrug.

Na in het dorp nog wat te hebben gedronken gaan we snel terug naar de camping, trekken onze zwemkleren aan en duiken het meer in. Ook vanavond eten we maar bij het restaurant bij de camping. Lekker makkelijk.

Hoewel we allemaal nog wel langer in de Corrèze hadden willen blijven, breken we morgenochtend de tent weer af en vertrekken richting de Périgord. Daar hopen we op de boorden van de Vézere nog een rustige camping te vinden. Dat wordt waarschijnlijk nog een hele opgave in die toeristische Dordogne. En één ding is zeker: er komt een eind aan vakantie zonder Nederlanders. De Périgord zit er vol mee, evenals Engelsen die het gebied vrijwel helemaal gekoloniseerd hebben. Maar wat wilje ook: het is er zo mooi!