Einde en een nieuw begin

Vrijdag is de laatste dag dat Lidie en Johan hier zijn. En de dag begint met behoorlijk wat regen. Daardoor valt ons plan om tussen de middag lekker op een terrasje te gaan eten in St. Léon-sur-Vézère letterlijk in het water. Maar niet getreurd. We zijn flexibel. Dus gaan we aan het begin van de middag, als het wat droger is, naar Le Bugue om boodschappen te doen. De weekendboodschappen voor Conny en JH en de boodschappen voor thuis voor Lidie en Johan. En dus de eerste keer in drie weken dat die niet uit de pot worden betaald die we elke dag vullen.

Rond theetijd zijn we weer terug op de camping. Even rustig lezen bij de tent. En het weer knapt zowaar nog aardig op en de temperatuur stijgt nog ruim boven de 20 graden. Tegen 7 uur vertrekken we naar St. Léon om alsnog te gaan eten. Het restaurant dat we op het oog hadden is helaas vol. Dan maar verderop, het Restaurant de la Poste waar de lokale keuken hoogtij viert.

Na 4 carpaccio (hoezo lokaal?) wagen de jongens zich aan eendenbiefstuk met een soort honingsaus en gekruide aardappelpurée (pistou). De meisjes gaan voor een echte klassieker die hier al sinds 1948 op de kaart staat: confit de canard ofwel eend die zachtjes is gegaard in het eigen vet. Voorzien van een lekker wijntje (het mag vandaag iets duurder zijn want het is per slot van rekening een afscheidsdiner) glijdt alles moeiteloos en met vele mmmmmm’s naar binnen. Zeker voor herhaling vatbaar, vooral de confit.

Na de toetjes en de koffie rijden we tegen half 11 over de donkere, smalle weggetjes weer terug naar de camping en rollen we ons bed in.

Zaterdagochtend is voor Lidie en Johan dan toch het moment van vertrek aangebroken. Ze treuzelen wel wat en zijn dan ook pas tegen 12 uur weg. En dat op zwarte zaterdag. Maar dat geeft niet want Lidie heeft zich vast voorgenomen in de buurt van Orléans nog een nachtje hotel te doen.

Na het vertrek van Lidie en Johan moeten we zoals altijd weer even bekomen van alle emoties. Omdat we in de schaduw willen zitten wil Conny de auto even verplaatsen. Maar hij wil niet starten. We krijgen onze trouwe vierwieler met geen mogelijkheid aan de praat. Hoewel we normaal naar een garage zouden gaan zit dat er nu niet in. Weliswaar is er één op loopafstand in het dorp, maar die is op zaterdagmiddag dicht en op zondag natuurlijk ook. Dus voor het eerst in 25 jaar lidmaatschap belt JH de ANWB.

In eerste instantie zegt de mevrouw van de ANWB dat het ongeveer 2 uur kan duren voordat er iemand is. Dus het wachten begint.

Na 2 uur gaat de telefoon. Een jolige ANWB-meneer die eens even wil meeluisteren met het geluid dat de auto maakt als je start. Zijn diagnose: hij start wel maar slaat niet aan. Zo kun je het ook zien, maar feit blijft dat we geen meter met het ding vooruit komen. Omdat het nogal druk is zegt de man dat we pas zondag aan de beurt zijn. De monteur van de wegenwacht belt wel als hij in de buurt is. En dus slapen we er nog maar even een nachtje over.

Vanochtend (zondag) om kwart over 9 gaat de telefoon. De wegenwachtmonteur. Hij is er bijna en wil graag bij de ingang van de camping even worden opgevangen. En na een kwartiertje komt inderdaad de bekende gele bus het dorp in rijden. Hij is zo vroeg omdat hij op een camping in Le Bugue is gestationneerd. Dat is zo’n 20 kilometer verderop dus wij waren vandaag als eerste aan de beurt.

De monteur (en zijn zoon) gaan op zoek naar de oorzaak van het probleem. Ze spuiten hier en daar wat lucht in de motor, dan wat wonderolie, meten het nodige door, lezen de computer van de auto uit op storingsmeldingen, etc. Het zag er in eerste instantie allemaal niet heel hoopvol uit. Maar dan haalt hij een onooglijk zwart dingetje met een haakje uit de motor. Hij zet er eens een metertje op. Doet een paar keer hmm, hmmm. Poetst er wat over met een doekje en zet het dingetje weer terug. De zoon draait het sleuteltje om en caramba! De motor start, slaat aan en draait als een zonnetje.

Wat was er nou aan de hand? Dat werd ons bij een kopje koffie even uitgelegd. In de motor zit een sensor die meet hoeveel toeren de auto maakt. En die sensor gaf in de computer steeds nul toeren aan. En dan doet ie het dus niet. Maar bij het doormeten bleek de sensor wel goed te werken. Maar hij was wel vies van de olie. Dus het schoonmaken van de sensor bleek hier de oplossing. Eind goed, al goed met wel het advies om de garage thuis nog eens even te laten kijken naar het olie zweten in de motor. Want dat is waarschijnlijk de oorzaak.

Na nog even een Engelse auto gecheckt te hebben vertrekt de gele bus weer en kunnen wij weer uit  de voeten (wielen). We gaan maar even wat kleine boodschappen doen in Les Eyzies en hopen dat de auto het blijft doen. En dat ging goed. Alleen zat het stuur los omdat ze de vergrendeling waren vergeten terug te zetten. Kan geen kwaad maar rijdt wat rottig.

Na de boodschappen koffie met een croissantje. We laten ons aanvankelijke plan om naar Monbazillac te gaan maar varen. Het is nu te laat om nog 70 kilometer te rijden en dan ook nog ergens iets fatsoenlijks te eten. In plaats daarvan doen we een wandeling vanaf de camping, de Boucle de Crabillac. In totaal zo’n 8 kilometer met vooral in het begin weer een aardig steile klim van een paar kilometer. En met uitzondering van het laatste deel is het parcours bepaald niet vlak. Het lijkt net of je door een smalle rivierbedding loopt met allemaal grote kiezels waarvan je moeilijk kunt zien of ze los of vast zitten.

En natuurlijk komen we ook weer de nodige beestjes tegen.

Die valk zagen we trouwens vanochtend ook al. Wat toen vooral opviel is dan zwaluwen heel goed kunnen samenwerken om een valk te verjagen. Steeds in een groep achter hem aan en hem steeds verder opjagen. Was mooi om te zien. Helaas niet gefilmd.