Het ongeluk tegemoet

Op maandagochtend gaat de wekker al om 7 uur. We willen op tijd inpakken voor onze volgende bestemming in het Boheemse Paradijs, een camping in de buurt van Jicin. Binnen 2,5 uur zit alles weer in de auto en zijn we klaar om te vertrekken.

De reis gaat redelijk voorspoeding. Het is alleen wel erg druk met al die vrachtwagens uit Polen. En er wordt gewerkt aan de brug bij Melnik waar de wachttijden in onze richting aardig oplopen. Maar uiteindelijk arriveren we dan toch in Keznice waar we welkom worden geheten door Vladimir. Hij is van oorsprong Russisch en spreekt weinig woordjes over de grens. Maar Conny had eergisteren zijn dochter al aan de telefoon gehad, dus hij wist wie we waren.

De tent staat sneller dan we hem vanochtend afbraken. We staan op een prima plekje met zon en schaduw, voor ons de oude maar mooi gerestaureerde boerderij, rechts van ons de ruine van Troski en achter ons de weilanden en heuvels. Los van het feit dat de voorzieningen hier allemaal nieuw, redelijk luxe en zeer schoon zijn, is dit een van de beste campings die we ooit hebben gehad. We kruipen na het eten dan ook welgemutst in onze slaapzakjes.

Dinsdag doen we het rustig aan… is de bedoeling. Eerst rustig ontbijten en koffie drinken en een boekje lezen. Even een wasje draaien in de wasmachine en dan snel even boodschappen doen voor het eten. Dat was de eerste fout. Het wasje duurde en duurde maar, er kwam geen eind aan. Dus eerst maar boodschappen doen. Ook daar kwam geen eind aan. De winkel is ongeveer 11 kilometer van hier, maar ondanks diverse navigatiesystemen hebben we vele tientallen kilometers omgereden (zowel heen als terug) waardoor we uiteindelijk 2,5 uur bezig zijn geweest. Het was zelfs zo erg dat we vanaf de winkel terug wilden naar de camping maar ruim 20 kilometer later ineens weer terug waren bij de winkel.

Uiteindelijk hebben we de camping toch weer terug gevonden en konden we de rest van de dag van onze rust genieten. Dachten we…  De was was nog steeds niet klaar en onze Belgische buurvrouw stond te popelen om haar wasje in de machine te doen. Het apparaat kon blijkbaar zijn programma niet afmaken. Uiteindelijk bleek dat het stopkontakt waar de wasmachine op aangesloten is, ook meedoet in de aan- en uitschakeling van de verlichting via de bewegingssensor. Rsultaat: hij stopt ermee als het licht weer uit gaat. Onze Belgische buurman, elektrieker van opleiding, ontdekte dit. Oplossing: verlengsnoer om de machine op een ander stopkontakt te zetten.

Toen dit probleem was opgelost vond JH dat er wat rare bobbels in de buizen van de tent zaten en ritste de ommanteling van een van de buizen eens open om te kijken. Resultaat: de buis klapte uit elkaar. Oorzaak: de buitenste buis (buitenband) was op een aantal plaatsen gescheurd waardoor de binnenste buis (binnenband) dus met kracht door de buitenste buis wordt gedrukt. Tot dan toe hield de ommanteling de zaak nog bij elkaar. Maar toen die werd open geritst werd de druk op de buitenste buis te groot en klapte de zaak. En zo te zien verkeren de andere buizen in dezelfde staat. Maar die ritsen we maar even niet open, omdat de tent nu in ieder geval nog overeind blijft op de resterende buizen.

Terwijl Lidie en JH probeerden nog iets van de tent te maken en Johan de lucht uit zijn tent liet lopen, belde Conny met de winkel waar we de tent gekocht hadden. Hun reactie: dat is bij dit bouwjaar een bekend probleem. De buitenste buizen scheuren op de naad. Produktiefout. De buizen worden door de fabrikant vervangen en ze gaan hun best doen om zo snel mogelijk nieuwe buizen naar Tsjechie te sturen. En omdat Lidie en Johan een zelfde soort tent van hetzelfde bouwjaar hebben, regelt Conny gelijk even dat ook voor hen 4 nieuwe buizen worden opgestuurd. Nu dus maar even afwachten wat er gebeurt en hoe snel de buizen er zijn. Ze moeten naar verluidt uit Engeland komen.

Uiteindelijk zijn we alle vier doodop van deze rustdag en zullen straks blij zijn als we in onze bedjes liggen. Morgen gaan we het hoogtepunt van de reis voor Lidie bezoeken: Prachovske Skaly.